Trafiłam dzisiaj na bardzo ciekawy artykuł o sugestywnym tytule ”Co mówimy swoim ubiorem?”.
Nagłówek taki wydał mi się zarówno interesujący, jak i szokujący. Dlaczego? Już wyjaśniam.
Z artykułu wynika, iż sposób, w jaki się ubieramy, ma znaczenie. Co więcej - że coś o nas mówi. Oznacza to, że język, którym się posługujemy, nie jest jedynym kanałem komunikacji. Ubiór również może nim być. Za jego pomocą wyrażamy:
- nastrój i usposobienie (żywe lub zgaszone kolory),
- szacunek (ciemne barwy na pogrzebie, strój “galowy” na egzaminie),
- brak szacunku (biała suknia na czyimś ślubie),
- przynależność do określonej grupy (mundurek harcerski),
- obszar prywatnych zainteresowań i sympatii (czapka z napisem Cyberpunk, koszulka z serduszkiem WOŚP),
- status w danym momencie (suknia panny młodej, toga sędziego w pracy),
- plan na najbliższy czas (strój sportowy, fartuszek kuchenny)
- i wiele, wiele innych.
Myślę, że na tym etapie możemy się zgodzić z tym, że nasz ubiór wiele o nas mówi i że warto zadbać o to, by był on odpowiednio dobrany do naszego temperamentu, stylu i sytuacji, w której się znajdujemy.
Co jest więc szokującego w tej idei? Nic, o ile nie jest tak, że więcej uwagi poświęcamy odzieniu niż głównemu systemowi komunikacji, czyli językowi.
Osobiście mam wrażenie, że zdarza nam się nie przywiązywać wagi do tego, w jaki sposób się wyrażamy. Często mówimy i piszemy niedbale twierdząc, że jeden przecinek więcej czy mniej w ogólnym rozrachunku niczego nie zmienia.
- Tekst jest napisany? - pyta autor wpisu na bloga.
- Jest! - odpowiadają czytelnicy.
- Wiadomo, o co w nim chodzi? - pyta piszący.
- Wiadomo! - odpowiada rzesza fanów.
- To w czym problem?…
- W estetyce - odpowiadam. I w tym, jak nas inni czytają.
Zapominamy bowiem, że w Internecie ubioru nie widać. Nasze strony internetowe, blogi, fanpage pokazują nas światu poprzez słowo pisane. Dlaczego więc w prawdziwym życiu poświęcamy tyle energii na to, by wyrazić siebie przemyślanym ubiorem, a w naszym drugim, niejako równoległym życiu online - tak ważnym we współczesnym świecie - zaniedbujemy sposób, w jaki poprzez tekst pokazujemy się naszym czytelnikom i klientom?
Przez analogię - skoro szata nas ubiera, to język nas wyraża. Sposób, w jaki piszemy, odsłania czytelnikom nasze wnętrze i pozwala im na chwilę zajrzeć w głąb naszych myśli. Mało tego, zaproponowana tematyka oraz poziom wypowiedzi przyciągają do nas konkretne osoby. Warto więc się zastanowić, kogo chcemy mieć przy sobie? Co chcemy przekazać naszym odbiorcom? W jaki sposób chcemy to zrobić? I najważniejsze: jakiego języka chcemy użyć?
Ze swojej strony podpowiadam: poprawnego! Ciekawi mnie jednak, jaka jest Twoja opinia na ten temat?